11 listopada 1918 roku to jedna z najważniejszych dat w historii naszego kraju. Tego dnia marszałek Józef Piłsudski został naczelnym wodzem wojsk polskich, a we francuskim Compiègne zawarto rozejm, który oznaczał klęskę Niemiec w I wojnie światowej. Ten układ sił potwierdzono ponad pół roku później, podpisując traktat wersalski. Ówczesne warunki polityczne w Europie stworzyły więc możliwości odrodzenia państwa polskiego po 123 latach zaborów. Upamiętnienie tego dnia stało się tożsame ze świętowaniem odzyskania niepodległości przez Polskę. Mimo że kwestia oficjalnego ustalenia granic Rzeczypospolitej wciąż była otwarta, po raz pierwszy oficjalne obchody zorganizowano w 1920 roku, już po zwycięstwie w Bitwie Warszawskiej. Warto jednak wspomnieć, że dopiero w 1937 roku. Uroczystościom nadano rangę święta państwowego; do tego czasu było to święto o charakterze typowo wojskowym.
W czasie II wojny światowej okupanci bezwzględnie tępili wszelkie przejawy patriotyzmu. Oficjalne świętowanie rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości było surowo zabronione.
Po zakończeniu II wojny światowej komunistyczny rząd Polski zniósł święto niepodległości. W środowisku opozycji (zarówno w kraju, jak i za granicą) listopadowa rocznica zawsze miała ogromne znaczenie. Nieoficjalne obchody 11 listopada jednoczyły szeregi patriotyczne i były formą sprzeciwu wobec propagandy tamtych czasów.
Narodowe Święto Niepodległości odzyskało swą rangę w 1989 roku, gdy system komunistyczny chylił się ku upadkowi. Od tego czasu w obchodach biorą udział przedstawiciele najwyższych władz państwowych i tysiące Polaków – na marszach, akademiach, historycznych paradach, uroczystościach religijnych czy okolicznościowych imprezach sportowych.
Opracowanie: Anna Wołojewicz, Ewa Mariańska i Adam Gorzka.
